Dallanmamış bir boru hattındaki bir pompanın gerekli basma yüksekliği, sıkıştırılamaz ortamın tek boyutlu, sabit akışları için BERNOULLI denkleminden elde edilir:
p
in , p
out = sıvı seviyelerini emerken veya boşaltırken basınçlar
ρ = sıvı yoğunluğu
g = yerçekimi ivmesi (9,81 m / s²)
H
geo = emme ve basınç tarafındaki kapların sıvı seviyesi arasındaki statik yükseklik farkı
H
l, tot = giriş ve çıkış arasındaki toplam boru sürtünme kaybı
v
in , v
out = emme ve basınç tarafı kaplarındaki ortalama akış hızları
Süreklilik yasasına göre, emme ve basınç tarafı tanklarındaki ortalama akış hızları çoğunlukla önemsiz derecede küçüktür ve tank yüzeyleri boru hatlarına kıyasla nispeten büyükse ihmal edilebilir. Bu durumda, yukarıdaki formül şu şekilde basitleştirilmiştir:
Sistem karakteristiğinin statik kısmı, yani akış hızına ve dolayısıyla akış hızına bağlı olmayan kısım:
Kapalı sistemler için bu değer sıfırdır.
Toplam kayıp miktarı, emme ve basınç hatlarının tüm bileşenlerinden kaynaklanan kayıplardan oluşur. Yeterince büyük REYNOLDS sayılarıyla, hacim akışının karesiyle orantılıdır.
g = yerçekimi ivmesi (9,81 m / s²)
H
l, tot = giriş ve çıkış arasındaki toplam sürtünme kaybı
v
i = i boru kesit alanı boyunca ortalama akış hızları
A
i = karakteristik boru kesit alanı
ζ
i = borular, bağlantı parçaları vb. için sürtünme kaybı katsayısı.
Q = akış hızı
k = orantılılık faktörü
Belirtilen koşullar altında, sistem karakteristiğinin parabolü artık belirtilebilir:
Orantılılık faktörü k, istenen çalışma noktasından belirlenir. Sistem karakteristiğinin pompaya özgü gaz kelebeği eğrisi (pompa karakteristiği) ile kesişimi, gerçek çalışma noktasını temsil eder.
2. Model yasası
3. Model kanunu
Q – akış hızı
H – teslimat kafası
P – güç tüketimi
n – hız
Endeksler ilgili hız ile ilgilidir.
Afinite yasaları tam olarak sürtünmesiz, sıkıştırılamaz akışlar için geçerlidir. Teknik uygulamalar için, bunlar yaklaşık bir çözüm olarak kabul edilmelidir.
Genel olarak, bu yakınlık yasaları, hız değişiminin teknik olarak nasıl uygulandığından bağımsızdır. Geleneksel olarak, küçük ve orta ölçekli pompalar için sargıları değiştirerek adım adım hız değişimi uygulandı. Bu arada, bunların yerini büyük ölçüde frekans dönüştürücüler aldı.
Yavaş çalışan elektrikli tahrikler, daha büyük santrifüj pompalar için çok pahalıdır, bu nedenle bu durumlar için redüksiyon dişlileri kullanılır.
Yanmalı motorlar da mobil kullanım için kullanılmaktadır. Bunlar ayrıca belirli bir aralıkta hız bakımından değişkendir. 
Q-H karakteristik eğrisine ek olarak, santrifüj pompalarda genellikle aşağıdaki karakteristik eğriler bulunabilir:
Q = akış hızı
H = teslimat başlığı
D = çark çapı
r = azaltılmış çark çapı için indeks
t = referans tekerlek çapı için indeks
Gaz kelebeği eğrisi H (Q) bu ilişkiden kabaca belirlenebilir.
Ancak daha kesin bir hesaplama, her bir karakteristik eğriye bir çark çapının atandığı karakteristik haritaların dikkate alınmasını gerektirir. Karakteristiğin yeni rotası, komşu karakteristiklerden gelen dönüşümün interpolasyonu ile belirlenir. Prosesin verimliliğinden tam olarak yararlanmak için, en az üç karakteristik eğriye sahip bir çark haritasının kaydedilmesi tavsiye edilir. En küçük ve en büyük çark çapı arasında büyük bir kalibrasyon farkı varsa, bazı (2..4) ara karakteristikler gereklidir.
Alternatif bir hesaplama yöntemi ISO 9906’da açıklanmıştır. D hücum kenarındaki ortalama çark çapının bilinmesi gerekir 1 . Standarda göre, bu prosedür aşağıdakiler için geçerlidir:
D 1 = Çark hücum kenarındaki ortalama çap
Tip numarası K ≤ 1.0 olan ve çark çapı maksimum %3 küçültülmüş pompalar için verim sabit olarak kabul edilebilir. 
